Çocukluk ve Ömür (Yeni Şiir)

İnce perdeleri dışarı taşan balkonlar.
Özgürlük bayraklarıdır bir bakıma her evin.
Kedi-köpekle uğraşan çocuklarsa sahipleri mahallenin.
O yüzleri kirli-paslı, kavgada dosttan yana iltimaslı.
Tek derdi akşamın yedisinde babayla aynı sofraya oturmak olan.
Anneyle seviyeli ve terlikli ilişkiler kuran.
Aldatmayan kimseyi, aldanmayan; aşkı bilmeyen, aşık olmayan.

 

İşte öyle bir çocukluktur bizimkisi.
Her sevgilide biraz daha aldanan, sonrasında aşktan bıkan.
Kalabalık ortamları sevmeyen, kalabalıklaşırsa çıkan.
Yaka cebinde gizli bir vatan sevgisi, boynunda muska taşıyan.
Terleyen saçları nasırlı avuçlarla okşanan.

 

Ve geçer ömür, bazıları çocuk kalır, bazıları büyür.
Bazen istemesen de, seni “hayat ana” büyütür.
Sonra zamanı tanırsın, o her şeye galip olanı.
Ve artık ne kadar çok ziyaret ettiğini anlarsın mezarlıkları.

 

Yaşlanırsın, yaş alırsın.
Sakalındaki ilk beyaz tane gibi öyle kolay çekemezsin dertleri, usanırsın.
Ey ömür, sen ağlarken gülenleri de mi mutlu sanırsın?

 

Geldin ne güzel, gitsen ne yazar?
Seni herkes kaybeder, sanma benden daha var.

 

Çocukluk ve Ömür | Beytullah Balcı
12.05.2021 / 21:13
Güzelyalı, Bursa

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir